اثرتلفیقی خاک ورزی حفاظتی و سطوح آبگیر باران بر تلفات خاک در اراضی دیم در استان اردبیل
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی
کد مقاله : 1685-ISSC19 (R1)
نویسندگان
عضو هیات علمی
چکیده
اراضی دیم مناطق خشک و نیمهخشک با مشکل کمآبی و فرسایش خاک روبهرو هستند که رشد گیاهان را محدود میکند. برای جبران کاهش مراتع و تأمین علوفه، استفاده بهینه از این اراضی ضروری است. کشت گیاهان لگومی در تناوب با غلات میتواند ضمن افزایش تولید علوفه، به کاهش رواناب و فرسایش کمک کند. در این پژوهش، چهار گونه علوفهای (یونجه دیم، ماشک گل خوشهای، نخود علوفهای و خللر) همراه با گندم دیم رقم صدرا در قالب طرح اسپلیت اسپلیت پلات با سه تکرار در ایستگاه تحقیقاتی کندرق اردبیل کشت شدند. عوامل اصلی شامل سطح آبگیر باران (دو سطح: بدون سطح آبگیر و با آن)، نوع خاکورزی (دو سطح: شخم حداقل و شخم معمولی) و نوع محصول زراعی (پنج سطح: چهار گونه علوفهای و یک رقم گندم) در دو سال متوالی با رعایت تناوب کشت مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها نشان میدهد که تلفیق این سه عامل مدیریتی، میتواند کارایی بالایی در کنترل فرسایش، افزایش پایداری خاک و ارتقای حاصلخیزی در اراضی دیم داشته باشد. این رویکرد، بهعنوان راهکاری پایدار برای مدیریت حوزههای آبخیز در مناطق حساس شمالغرب ایران پیشنهاد میشود.
کلیدواژه ها
موضوعات